วันเสาร์ และ อาทิตย์ต่อไปนี้ผมต้องไปเข้าห้องเรียนกับพี่ๆ เพื่อน ๆ ในโครงการเสริมสร้างผู้ประกอบการใหม่
โดยรุ่นที่ 3/2552 ของผมนี้ จะมีการอบรมระหว่างวันที่ 18 เมษายน 2552 ถึงวันที่ 20 มิถุนายน 2552
ซึ่งหน่วยร่วมที่ผมได้เข้าเรียนนี้ จัดโดยสมาคมส่งเสริมคุณภาพแห่งประเทศไทยครับ

สัปดาห์แรกของการเรียน : วันที่  18-19 เมษายน 2552

วันเสาร์ : เป็นวันที่ผมมาเข้าเรียนไม่ทัน เนื่องจากสงกรานต์ปี 2552 นี้ผมไปเข้าวัดถือศีล 8 มาเป็นเวลา 6 วันครับ (จริง ๆตั้งใจจะให้ครบ 7 วันครับ) แต่ว่าวันเสาร์ที่บ้านผมที่นครสวรรค์ มีการทำบุญครบรอบ 100 วันของคุณลุงครับ และช่วงสงกรานต์ผมก็ไม่ได้อยู่กับที่บ้านเลย ก็เลยได้แค่ 6 วัน , กลับมาเรื่องอบรม ผมก็ถามเพื่อน ๆ พี่ๆ และ เจ้าหน้าที่ครับว่าเมื่อวันเสาร์มีเรียนเรื่องอะไรไปบ้าง เจ้าหน้าที่ก็บอกว่า เป็นการแนะนำเรื่องต่างๆ ที่เราต้องเรียนและสิ่งที่ทุกคนต้องทำความเข้าใจครับ ตอนบ่ายๆ ก็มีกิจกรรมเพื่อละลายพฤติกรรมของนักเรียนให้เข้ากัน รักกัน และ จะได้ช่วยเหลือกัน ระหว่างเรียนได้ครับ แบ่งกลุ่มกันเรียบร้อย รู้สึกว่า ผมได้อยู่กลุ่ม ขนมหวาน (ผมยังไม่ทราบที่มาของชื่อกลุ่มเหมือนกันครับ)

วันอาทิตย์ : วันนี้เป็นการเกริ่นนำอีกเช่นเคย เป็นการสอนโดยอาจารย์ นพพร (อาจารย์ครับ ผมจำนามสกุลอาจารย์ไม่ได้ ต้องกลับไปที่บ้านดูเอกสารก่อน) ก็มีเรื่องของการตอบตัวเองให้ได้ว่า “คุณแน่ใจเหรอว่าอยากเป็นผู้ประกอบการ”, คุณสมบัติของผู้ที่จะสามารถประสบความสำเร็จ กับการเป็นผู้ประกอบการที่ดีได้, และ สอบถามเรื่องพื้นฐานเบื้องต้นของแต่ละธุรกิจที่นักเรียนเสนอมา
นักเรียนที่ไม่มาวันเสาร์ มี 3 คนครับ มีผม และ พี่ปิ๊ก(ทนายความสาว) และ อีกท่านนึงน่าจะเป็นคุณเอม รับจัดดอกไม้สด-แห้ง
เลยโดนเรียกออกไปหน้าห้องเพื่อชี้แจ้ง และให้เพื่อนๆ รุมถามคำถาม ที่จะต้องเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับการเรียน
ทำให้บรรยากาศ ไม่ตื่นตระหนกเกินไปสำหรับนักเรียนร่วมชั้นที่เพิ่งมาใหม่อย่างผม

การเรียนการสอนอาจารย์เน้นว่า จะเป็นการเรียนสอนสร้างให้ผู้ประกอบการเป็นผู้ที่ รู้จักพอเพียง ทำธุรกิจไม่ได้จำเป็นว่าจะต้องเ้น้นไปที่ลูกค้ากลุ่มไฮโซ การจัดแต่งร้านเน้นการใช้สมอง การใช้นวัตกรรมใหม่ ๆ เข้ามาประยุกต์ใช้กับการทำธุรกิจ อาจารย์บอกว่าจริงๆ แล้วปีก่อนๆ รัฐบาลลงทุนให้ครับโครงการ เสริมสร้างผู้ประกอบการใหม่นี้ ปีละหลายร้อยร้าน แต่ว่าพอมาปี 2552 นี้ เหลือแค่ประมาณ 100 – 200 ล้าน (ทั่วประเทศนะครับ) แต่ผมมานั่งดูๆ แล้วคิดว่าคงเป็นเพราะมีโครงการต้นกล้าอาชีพ

ซึ่งผมไปดูรายละเอียดแล้วเห็นว่า มีการเรียนการสอนต่อเนื่องยาวไปถึงประมาณกลางปีเลยครับ และสำหรับผู้เข้าเรียนโครงการต้นกล้าอาชีพนี้ ผมเห็นแว๊บๆ ว่ามีการให้ค่าเบี้ยเลี้ยงด้วยวันละ 160 บาท ตลอดหลักสูตร เมื่อมองจุดนี้ก็เลยคิดว่างบประมาณสำหรับโครงการเสริมสร้างผู้ประกอบการใหม่น่าจะถูกโยกไปให้โครงการนี้แทน อาจเป็นเพราะการให้ผู้ที่อยากทำธุรกิจ เสนอมา ไม่เหมาะกับสภาพสังคมของประเทศไทย เลยจับหลักสูตรมัดมือชกไปเลยแล้วให้ลงชื่อเข้าเรียนแทน คนไทยก็เป็นซะแบบนี้อ่ะ ไม่ค่อยคิดอะไรให้มากความ เรียนๆ ไปแล้วก็ทำธุรกิจเหมือน ๆ กันออกมา

เรียนไปได้เงิน พอจบออกมาไม่ได้เบี้ยเลี้ยงก็มีสองทางเลือกว่าจะไปนั่งใบ้ไร้อาชีพอีก หรือว่าจะเอาความรู้่ที่ได้มาเอาไปลงมือประกอบอาชีพจริงๆ เท่านั้นเองครับ ผมดีใจที่รัฐบาลสนับสนุนเรื่องรากหญ้าให้ทำมาหากินเองเป็นจะได้จ่ายภาษีกลับคืนมา ไม่ใช่อะไรๆ ก็เรียกร้องประท้วงกัน ทั้งๆ ภาษีก็ไม่ได้จ่ายให้รัฐบาลแท้ๆ (แอบเคือง) แต่คนเรามีหลายทางเลือกครับ และต่างคนต่างมีความจำเป็นแตกต่างกันไปโทษใครไม่ได้ ดังนั้นเราจึงต้องเตรียมพร้อมและรู้จัก “ลงทุนในตัวเองก่อน” แล้วจึงค่อยไปลงทุนในอย่างอื่น

ดังนั้นไม่ว่าคุณหรือใครที่อยากจะเป็นผู้ประกอบการ หรือ แค่อยากทำอะไรให้สำเร็จ อย่างแรกคือหาความรู้ให้ตัวเอง แล้วเตรียมพร้อมสำหรับโอกาสที่จะเข้ามาถึงเสมอนะครับ แล้วก็ค่อยๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์๋็แล้วก้าวเข้าไปให้ใกล้เป้าหมายเรื่อยๆ วันนึงก็ต้องถึงจนได้ครับ

“ขนาดยอดชาเขียวชั้นเลิศ หนอนชาเขียวเคลื่อนที่ละกระดื้บ ๆ ยังไปกินได้เลยครับ”

ระวังจะอายหนอนมันนะครับ

วันนี้ได้คุยกับน้องๆ ในที่ทำงาน เรื่องของความแตกต่างระหว่างเวลาในการเข้านอนของบ้านที่ต่างจังหวัด กับ การใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ
แน่นอนครับต่างจังหวัดเข้านอนกันเร็ว เนื่องจากไม่มีแสงสี ไม่มีคนพลุกพล่าน ดังนั้น เขาจึงเข้านอนก่อน ดังนั้นการได้พักผ่อนย่อมเต็มที่กว่าคนในกรุงเทพ

คราวนี้ ในเมื่อเรายังต้องอยู่ในกรุงเทพฯ เวลาพักผ่อนที่ว่าน้อยอยู่แล้ว เราเข้านอนปุ๊ป ถ้าโชคดีก็หลับสบายไป
แต่หากวันไหนมีเรื่องให้ต้องคิด คนส่วนใหญ่ ก็จะได้อยู่นิ่งๆ ก็ตอนก่อนนอนนี่แหละครับ ซึ่งถ้ายิ่งคิดมันก็ยิ่งหลับไม่ลง
เพราะความคิดมันก็ต่อความยาว สาวความยืดไปได้เรื่อย ดังนั้นวันนี้ เอฟก็จะมาแนะนำวิธีที่ฟังๆ เขามาอีกทอดนึง

เกี่ยวกับการ “5 วิธี ทำอย่างไร ให้หลับได้เร็วขึ้น”

1. ทำสมาธิครับ :

Image by Pickersgill Reef via Flickr

ข้อนี้เอฟใช้วิธีนอนนับลมหายใจครับ นับไปเลยครับ นับจำนวนครั้งเฉพาะตอนที่หายใจเข้าครับ นับไปเรื่อยๆ 1-2-3-4แล้วก็จะเผลอหลับไปเองครับ บางครั้งนึกสนุกๆ ก็เปลี่ยนจากนับลมหายใจ ไปนับแกะครับ แกะกระโดดข้ามรั้ว ตามฝรั่งเขาใช้กันนั่นแหละครับ แต่ทีนี้ ก็ดัดแปลงไปเรื่อยครับ เปลี่ยนสีแกะ จากขาว เป็นแกะดำบ้าง หรือ เปลี่ยนเป็น หมาป่ากระโดดบ้าง เพราะเอฟคิดว่า จริง ๆแล้ว ก็เป็นการทำให้ใจเราจดจ่ออยู่แค่เรื่องใดเรื่องเดียวนั่นเองครับ จริงๆ ถ้าหากนั่งสมาธิ เขาแนะนำว่าควรจะประมาณ 10-15 นาที เพื่อให้จิตใจเราสงบ แล้วก็ค่อยล้มตัวลงนอนก็ได้ครับ แต่ว่าพอดีเอฟรีบ น่ะครับ นอนทำสมาธิไปเลยแล้วกันครับ

2.เขียนความคิดลงกระดาษ :

ขั้นนี้เป็นขั้นที่อารมณ์ดีหน่อย ล้มตัวลงนอนแล้วเกิดไอเดียอะไรดีๆ หลายๆ อย่าง ก็คว้าสมุดโน๊ตหรือกระดาษใกล้ๆ มือมาจดความคิดลงไปเลยครับ ข้อนี้ เคยมีอยู่ตอนตี 3 สะดุ้งตื่นมา แล้วเอฟก็นอนคิดอะไรไปเรื่อย แล้วเกิดไอเดียดีๆ

ก็เลยคว้ากระดาษมาจดความคิดลงไป ได้เกือบ 10 หน้ากระดาษ แต่แบบว่า มีวาดๆ ขีดๆ เขียนๆ ปนกันไปนะครับ ข้อนี้ ถ้าทำก่อนนอน ก็พอจะ่ช่วยให้เราหายฟุ้งซ่านได้เหมือนกันครับ

3.จ้องเทียนซัก 5 นาที :

ข้อนี้เอฟยังไม่เคยลองเองครับ เขาว่าจะทำให้ใจเรามีสมาธิมากขึ้น เผลอๆ หัวถึงหมอนแล้วก็หลับปุ๋ยไปเลย
ปล.เขาเตือนว่า อย่าลืมดับเทียนก่อนนอนนะครับ เหอๆ

4.กินให้พอในระหว่างวัน :

ข้อนี้เอาไว้ป้องกันอาการหิวโซ ตอนกลางคืนทำให้เรานอนไม่หลับนั่นเองครับ กินในที่นี้หมายความรวมไปถึงอาหาร และ น้ำดื่มด้วยนะครับ เพื่อให้ร่างกายเราได้รับสารอาหารที่เพียงพอนั่นเองครับ จะได้หลับพักผ่อนได้อย่างเต็มที่

5. อ่านหนังสือก่อนนอน :

ข้อนี้เป็นไม้ตายของเอฟเลยเหมือนกันครับ ก่อนนอน ถ้านอนไม่หลับ ให้ไปคว้าหนังสือเล่มที่เราไม่อยากจะอ่านเลย เอามาอ่านครับ เอาพวกเล่มหนักๆ เช่น Lord of The Rings : The two tower นั่นแหละครับ ปัจจุบันยังอ่านไม่จบเลยครับ เล่มหนามาก และ หนักสุดๆ เอามานอนอ่านครับ หมายถึง เรานอนหงาย แล้วยกมือสองข้างถือหนังสืออ่านครับ เอฟอ่านวิธีนี้มาปีกว่าแล้วครับ รู้่สึกตัวอีกทีหนังสือทับหน้าอยู่ทุกทีไป เหอๆ คือนอนอ่าน หนักก็หนัก แล้วก็แสบๆ ตาไปด้วย แล้วก็เผลอหลับไปเองครับส่วนหนังสืออื่นๆ ที่อยากแนะนำ ก็พวกหนังสือนิยายเพลินๆ น่ะครับ อ่านไปเราก็ใจจดจ่อกับเนื้อเรื่อง แต่ไม่แนะนำ เพชรพระอุมา หรือ ล่องไพร นะครับ พวกนี้ทำเอาเอฟไม่ได้หลับไม่ได้นอน เกือบ 3 วันติด จนโทรม และ ต้องตัดใจหยุดอ่านก่อน ไม่งั้นอาจตายได้

9 Nov 2006 ,

ไปกิน Hachi Ban Ramen กับพี่นัท พี่แอ้นท์ ตรงชั้นใต้ดินของ Central Silom Complex ระหว่างยืนรอ คือไม่ได้ว่าจะลามก อะไรเลยนะ แต่ก็แค่มองหาเมนู ถ้าถึงคิวได้นั่ง จะได้เลือกไว้ก่อนเลย จะได้กินเร็ว ๆ 18.53 น. แล้ว ยังไม่ได้กินข้าวเย็น นี่ถ้าเป็นอยู่บ้านนอกกับแม่ที่นครสวรรค์ ป่านนี้อาบน้ำอาบท่า จะเข้านอนแล้วนะเนี่ย…ดูเอาเองแล้วกันครับ ว่าชื่อเมนูอะไรอ่ะ …..ไม่ได้ลามกนะเอ้า…
ปล. Stew Duck แปลว่า เป็ดตุ๋น